Charakterystyka Izabeli Łęckiej. „Kobieto! Puchu marny! Ty wietrzna istoto! A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!”. Izabela Łęcka, dwudziestopięcioletnia córka Tomasza Łęckiego, kobieta nad wyraz piękna. „Panna Łęcka była niepospolicie piękną kobietą. Wszystko w niej było oryginalne i doskonałe.”. Motyw przyjaźni - Motyw przyjaźni w literaturze. Bajka Krasickiego opowiada o zającu, który żył w przyjaźni z innymi zwierzętami. Jego relacje układały się pomyślnie do czasu, gdy w lesie zaczęło się polowanie i psy rzuciły się za nim w pogoń. Zając prosił wszystkich kolejno o pomoc, nie doczekał się jej jednak. Pierwszy, który w ten sposób stał się nieśmiertelny i zyskał sławę na wieki to Petrarka. W swoich „Sonetach do Laury”, które stanowią zbiór ponad 300 liryków, autor przedstawia mit miłości nieszczęśliwej, ale uszlachetniającej kochanego i kochającego, trwającej wiecznie, rodzącej piękno. Autor: Redakcja klp.pl. (2/5) Cierpienie w literaturze, Serwis z motywami literackimi stworzony został z myślą o uczniach szkół średnich, głównie maturzystach. Szczegółowe opracowania dają narzędzia do stworzenia bogatej w treści prezentacji maturalnej ze znanymi dziełami sztuki i błyskotliwymi. Mordal Małgorzata : Eros – Amor – Agape : jak pojmowano miłość w staroŜytności // POLONISTYKA. – 1993, nr 1, s. 57-58 280. Motyw miłości w literaturze // COGITO. – 2003, nr 9, s. 8-9 Od średniowiecza do oświecenia. 281. Omów motyw miłości w literaturze dawnej // COGITO. – 2004, nr 10, s. 86-87 282. Nieszczęśliwa miłość to jeden z najczęściej wykorzystywanych motywów, nie tylko w literaturze. I bardzo często kończy się to w ten sam sposóbW serii o motywach literackich dowiecie się, w jakich ut– Lyt til Motyw NIESZCZĘŚLIWEJ MIŁOŚCI | MOTYWY LITERACKIE do rozprawki maturalnej #4 | Lektury Bez Cenzury af Lektury Bez Cenzury øjeblikkeligt på din tablet, telefon Motyw zemsty. Ze względu na niechęć do sąsiada, Maciej po usłyszeniu od Papkina o kontrakcie ślubnym między Podstoliną i młodym Milczkiem, decyduje się zemścić na nim, aranżując związek Klary i Wacława. Celem sporu między mężczyznami nie jest jakiś określony cel, a zemsta właśnie. Rejent również próbuje zemścić się Nieodwzajemniona miłość do Izabeli w pewnym stopniu zrujnowała lub w znacznym stopniu zmieniła życie Wokulskiego. Mógł być on sławnym uczonym, wielkim naukowcem, co dawałoby mu poczucie własnej godności oraz doprowadziłoby go do spełnienia swoich marzeń a tak poprzez niszczące go uczucie stał się osobą bogatą, szanowaną w Według Słownika Języka Polskiego PWN motyw to: «idea, wątek lub postać utrwalone w kulturze, powtarzające się w utworach literackich różnych epok; też: najmniejszy niepodzielny element rzeczywistości przedstawionej w utworze». Motyw jest podstawową jednostką konstrukcji, częścią treści utworu oraz ważnym elementem ukazanego Motyw miłości jest najbardziej znaczącym i głównym z wątków epopei Adama Mickiewicza „Pan Tadeusz”. Choć mamy w dziele wiele jej odmian – miłość do ojczyzny, do bratanka, do stryja, to jednak najważniejszą jest ta miedzy kobietą a mężczyzną. W utworze odnajdziemy kilka związków miłosnych, z których najistotniejszym z yPaBXj. Literatura: Dzieje Tristana i Izoldy, Lament świętokrzyski, Giaur – Byron Na przestrzeni wieków można było zaobserwować w literaturze różne oblicza miłości, od pięknej i wspaniałej do wstydliwej i zakazanej. To wspaniałe uczucie dotyczy nie tylko dwojga kochanków, mamy także miłość matczyną, ojcowską, braterską czy siostrzaną. I właśnie te wspomniane rodzaje miłości będą przedmiotem moich rozważań. Dzieje Tristana i Izoldy Najlepszym przykładem średniowiecznego romansu są Dzieje Tristana i Izoldy Josepha Bédiera. Jest to opowieść o miłości nieszczęśliwej, duchowej i cielesnej, która łamie wszelkie zasady. Dwoje młodych ludzi zostało omyłkowo poczęstowanych napojem miłosnym i od tego momentu zostali złączenie wielką, nieposkromioną miłością. Tristan przed wypiciem napoju był wzorem średniowiecznego rycerza: honorowy i odważny. Z miłości do Izoldy Jasnowłosej łamie wszelkie zasady, udaje niewinnego i oszukuje króla. Izoldę także odmienił napój, początkowo dumna i zdecydowana, później często zmienia zdanie, oszukuje i systematycznie zdradza męża, już od nocy poślubnej. Kochankowie długo spotykali się w tajemnicy, aż w końcu postanowili razem uciec i zamieszkać w lesie. Ostatecznie jednak zadecydowali, że nie mogą dalej tak żyć i postanowili pogodzić się z królem Markiem. Tristan musiał odejść a Izolda miała przejść próbę czystości i wrócić do męża. Marek chciał się upewnić czy nikt inny niż on oraz pewien ubogi mnich, który trzymał ją w tej chwili (mnichem okazał się być Tristan) nie trzymał jej w ramionach. Izolda musiała chwycić rozżarzone żelazo. Nie doznała oparzenia, gdyż za mnicha przebrał się Tristan. Przez pewien czas Tristan przebrany za mnicha odwiedzał Izoldę ale w końcu stało się to podejrzane i musiał wyjechać. Na pocieszenie przysłał Izoldzie pieska Milusia z zaczarowanym dzwoneczkiem, który sprawiał, że Izolda z dnia na dzień zapominała o wielkiej miłości i czuła się coraz lepiej. Gdy jednak dowiedziała się o mocy dzwoneczka wyrzuciła go do morza aby cierpień tj. Tristan. Gdy Tristan został ciężko ranny w walce nie mógł już oprzeć się pokusie zobaczenia Izoldy, posłał po nią aby po raz kolejny uleczyła jego ranę. Tymczasem czuwała przy nim żona Izold o Białych Dłoniach. Gdyby na płynącym z oddali statku znajdowała się Izolda żagiel miał być biały, a gdyby jej nie było czarny. Gdy Tristan zapytał o kolor żagla jego żona skłamała, stwierdziła, że żagiel jest czarny. Wtedy to Tristan umarł, a później z żalu zmarła też Izold Jasnowłosa. Po śmierci kochanków z ich grobów wyrosła roślina, która się połączyła. Początkowo Marek kazał ją ścinać ale później zrozumiał, że to nie ma sensu. Uczucie Tristana i Izoldy było silniejsze niż śmierć, nawet oni sami nie byli w stanie nad nim zapanować nad swoimi uczuciami Ich miłość była silniejsza nawet niż śmierć. Niestety było też od początku skazane na porażkę. Łamała wszelkie zasady: moralne, społeczne, obyczajowe i religijne. Tristan i Izolda skrzywdzili wiele osób i wyrządzili sporo zła, w imię uczucia, które sprowadziło na nich ból i cierpienie. Lament świętokrzyski Dla średniowiecza stosunkowo charakterystyczny był kult kobiety. Najsłynniejszym utworem nurtu maryjnego jest Lament świętokrzyski. Ukazuje nam Maryję jako zwykłą cierpiącą osobę, zarazem matkę i kobietę. Cierpi ponieważ kocha swoje jedyne dziecko i nie może patrzeć jak cierpi. Czyni nawet wyrzuty Garbylejowi, ma żal do niego, że nie powiedział jej o cierpieniach, jakie czekają jej syna. Opowiada o miłości do niego, chce ulżyć mu w bólu ale nie może tego zrobić. Nie chce aby inne matki cierpiały tak jak ona, co jeszcze zbliża ją do nas, zwykłych ludzi. Giaur – Byron Romantyczni twórcy mieli wiele do powiedzenia na temat miłości, najczęściej tej nieszczęśliwej. Typowy bohater romantyczny często cierpiał z powodu niespełnionej miłości. Byron opowiada o nieszczęśliwej miłości tytułowego bohatera Giaura do pięknej Leili, żony Hassana. Miłość ta od samego początku była zakazana i nie mogła się spełnić. Los głównych bohaterów jest tragiczny. Leila musi ponieść karę za zdradę, gnie w morzu utopiona przez Hassana. Giaur próbuje ją uratować, walczy z Hassanem i zabija go. Giaur ostatnie sześć lat życia spędza w zakonie, pokutując za swoje zbrodnie. W końcowej fazie utwrou bohater spowiada się, lecz nie wyznaje swoich grzechów. Twierdzi, że niczego nie żałuje. To właśnie na podstawie utworu pt. Giaur, w obyczajowości romantycznej poznajemy nowy typ bohatera bajronicznego, szarpanego niezwykłymi namiętnościami, intensywną miłością nad, którą nie można zapanować. Sensem życia takiego bohatera niewątpliwie jest miłość, a w przypadku Giaura także zemsta, a potem pokuta za grzechy. Ten nowy typ bohatera jest także trochę stylizowany na samego Byrona, którego dzieciństwo było nieszczęśliwe, później szybko odniósł sławę ale tak naprawdę nie był szczęśliwy. Faust- Goethe Kolejnym utworem, którego bohater dążył do szczęścia był Faust. Tytułowy bohater zawiera pakt z diabłem (Mefisto) i w uroczysty sposób podpisuje go własną krwią. Faust był uczonym, dobrze wykształconym i mądrym człowiekiem, lecz chciał wiedzieć wszystko i być absolutnie szczęśliwym. Jego pragnienie nie dziwią, właściwie każdy z nas dąży właśnie do szczęścia. Ostatecznie Faust zaznaje szczęścia, czyniąc dobro innym, buduje tamę, mimo, że jego wcześniejsze postępowanie przyczyniło się do śmierci wielu ludzi. Na koniec dobro zwycięża i anioły unoszą głównego bohater do nieba. Cierpienia młodego Wertera – Goethe Goethe jest także autorem powieści Cierpienia młodego Wetrera, której tytułowy bohater pisze listy do swojego przyjaciela Wilhelma. Werter to szlachetny młodzieniec, który przeżywa rozterki filozoficzne, moralne i etyczne, nazywane wówczas bólem świata (Weltschmen). Doznaje zawodu w miłości, życiu towarzyskim i w kontemplacji natury. Buntuje się przeciwko przesądom, utwór kończy się samobójstwem. Bohater nie potrafi wywikłać się z otaczających go sprzeczności. Musi zapłacić za swoją miłość i ponieść jej konsekwencje. Dążenie do szczęścia jest celem każdego człowieka. Było rzeczą najważniejszą dla wielu romantycznych bohaterów. Szczęścia można zaznać poprzez wiedzę (Faust) no i miłość, do której dążył Werter. Miłość romantyczna odznaczała się niezwykłą intensywnością i heroizmem. Niestety od samego początku była skazana na klęskę Wraz z upływem czasu, zmieniła się forma miłości i wyobrażenie o niej. Jedno co się nie zmieniło to uczucie. Romeo i Julia to bezapelacyjnie najbardziej znany dramat miłosny i jedna z najsłynniejszych tragedii Williama Szekspira w historii literatury światowej. Historia dwojga młodych kochanków, którzy nie mogą zrealizować swojej wielkiej miłości przez zadawniony konflikt pomiędzy rodzinami, z których pochodzą, stworzyła niejako nowy kanon dramatu i nowy sposób opowiadania o miłości, nieszczęściu, waśniach i konsekwencjach nieuzasadnionej, ale wciąż podsycanej przez ludzi nienawiści do bliźnich. Siła sporu, który jest jedną z głównych osi fabularnych tego dramatu, zbiera krwawe żniwo uświadamiając nam, czytelnikom lub teatralnym widzom, jak wielką i niszczącą moc może mieć zło, jeśli pozwolimy mu się rozwijać w naszym pobliżu. Konflikt w Romeo i Julii jest wielopłaszczyznowy i daje o sobie znać na bardzo wiele różnych sposobów. Pierwszym najważniejszych konfliktem racji jest oczywiście konflikt dwóch nienawidzących się od bardzo dawna rodów arystokratycznych pochodzących z włoskiej Werony. Są to rody Montekich, z którego pochodzi Romeo, oraz Kapuletów, z których pochodzi piękna Julia. Nie znamy ani powodu sporu ani też jego początków, ponieważ kiedy zaczyna się akcja dramatu, trwa on już od bardzo dawna – od tak dawna, że wzajemną nienawiścią nie pałają do siebie już wyłącznie członkowie zwaśnionych rodzin, lecz także – co jest całkiem kuriozalne – służący obu domów (od ich kłótni zaczyna się dramat). Nie przyczyna jest więc najważniejsza, lecz intensywność obrazowanej wojny. Na tym tle odznaczają się zwłaszcza Kapuletowie zakochani we własnych arystokratycznych przywilejach. Ich snobistyczny i egoistyczny tryb myślenia o sobie samych bardzo rzutuje na wychowanie córki i to właśnie otwiera drogę do wejścia na kolejny poziom skonfliktowania bohaterów. Kapuletowie nakłaniają bowiem córkę do małżeństwa z księciem Parysem, co prowadzi do kolejnej kłótni. Julia jest bowiem totalnie pogrążona w młodzieńczym uczuciu do Romea. Rodzice jednak w ogóle nie biorą zdania córki pod uwagę, uważając, że jako młoda dziewczyna nie ma ona doświadczenia potrzebnego do rozsądnego zarządzania swoim przyszłym życiem, w tym małżeństwem. Julia pogrąża się więc w głębokiej rozpaczy, a jej rodzice przekonani o swojej racji narzekają na brak subordynacji córki. Konflikt racji w tym przypadku pokazuje też różnicę między sposobem wychowania preferowanym w dwóch domach. W czasie kiedy Kapuletowie chcą zmusić swoją córkę do postępowania według ich woli, rodzice Romea wydają się wykazywać szacunek wobec wyborów i decyzji dziecka, chociaż również nie są w stanie przejść do porządku dziennego nad obiektem, w którym syn zdecydował się ulokować uczucia. Konflikt rozlewa się na innych członków rodziny doprowadzając do kolejnych tragedii. Jako jeden z pierwszych bohaterów ginie Merkucjo, najbliższy przyjaciel i powiernik Romea, w dodatku jedyna postać wprowadzająca do dramatu Szekspira nutę humorystyczną. Merkucjo ginie przystępując do pojedynku w obronie przyjaciela, jednak ginie z ręki Tybalta, krewnego Kapuletów. Niezawinionej straty nie jest w stanie znieść ugodowy dotąd Romeo i w akcie zemsty morduje kuzyna swojej ukochanej. To doprowadza do katastrofalnego ciągu przyczynowo-skutkowego, który ostatecznie doprowadza do śmierci dwójki głównych bohaterów dramatu, Romea i Julii, najmłodszych i najmniej winnych dziejącemu się wokół nich złu, najmniej również związani z konfliktem dzielącym od lat ich rody. Pokazuje to, jak bezpodstawnie i ślepo potrafi działać ręka nienawiści, jeżeli jej na to pozwolimy. Młodzi giną nie widząc w tak okrutnym świecie miejsca dla swojej miłości. Konflikt to tak naprawdę, zaraz obok nieszczęśliwej miłości, główny temat Romea i Julii. Warto zwrócić uwagę, że w którymś momencie członkowie zwaśnionych rodzin sami nie byli już w stanie przypomnieć sobie tego, o co chodziło im (albo wręcz ich przodkom) na początku. W momencie akcji dramatu nie istnieje pomiędzy rodami konkretny konflikt racji, nie kłócą się o coś konkretnego. Jest to już zupełnie absurdalny i pozbawiony jakiegokolwiek sensu festyn wzajemnej nienawiści, w której nie chodzi o przekonanie kogoś do swoich racji, ale o to, by drugi oberwał mocniej, żeby oponent więcej stracił. Rodziny Montekich i Kapuletów potrafią się pogodzić dopiero ze względu na żałobę spowodowaną przez jednoczesną śmierć członków obojga rodzin. Dopiero wówczas rachunek nienawiści wydaje się zostać wyrównany. Miłość to najczęściej wykorzystywany motyw w literaturze, który nieprzerwanie pojawia się od początku działalności artystycznej człowieka i przewija się przez każdą epokę. Z reguły dotyczy on dwojga kochanków i ukazuje ich nieszczęśliwe, tragiczne uczucie. Choć nieco mniej popularny, to jednak równolegle istnieje motyw miłości innej, bo szczęśliwej, spełnionej i odwzajemnionej, która jest tematem niniejszego opracowania. Zemsta Romantycznym utworem, do którego chciałbym się odwołać, są „Śluby panieńskie” Aleksandra Fredro. Twórca „Zemsty” przedstawia w nim perypetie kilkorga młodych bohaterów żyjących w wiejskim dworku szlacheckim. Mężczyźni – Gustaw i Albin – oraz kobiety – Klara i Aniela – wychowują się razem i wydaje się, że są wręcz dla siebie stworzeni. Od początku utworu fabuła skupia się na wątkach miłosnych i sposobie, w jaki poszczególne postaci postrzegają to uczucie oraz jak ono na nie wpływa. Pomimo namów rodziców młodzi bohaterowie nie są jednak skorzy do małżeństwa, gdyż mają wiele obaw związanych z miłością. Sytuacja ulega zmianie, gdy do akcji przystępuje Gustaw, który urażony faktem odrzucenia oświadczyn przez Anielę, uknuwa intrygę, aby ją zdobyć, a dodatkowo zbliża do siebie Klarę i Albina. Utwór kończy się szczęśliwym zakończeniem w postaci małżeństwa dwóch par. Widać zatem, że w tym przypadku romantyczna miłość jest szczęśliwa i spełniona, gdyż daje wiele radości i kończy się zawarciem formalnego związku. W kontekście tematu należy również zauważyć, że w „Ślubach panieńskich” Fredro posłużył się popularną w romantyzmie, paranaukową koncepcją mesmeryzmu, zakładającą, że w świecie funkcjonuje pewna substancja przyciągająca do siebie dwoje ludzi i łącząca ich nierozerwalnym uczuciem. Jej działanie jest niezwykle silne i nawet społeczne konwenanse ani jakiekolwiek inne przeszkody nie są w stanie jej przeszkodzić. W przeciwieństwie do „Cierpień młodego Wertera” i „Pana Tadeusza” uczucie ukazane przez Fredro jest jednak spełnione i nienaznaczone tragizmem, choć oczywiście stanowi wielką siłę, której bohaterowie nie są w stanie się oprzeć. Dzięki intrydze Gustawa ostatecznie dochodzi do zawarcia małżeństwa pomiędzy bohaterami, mimo że wcześniej tak bardzo wyrzekali się, że to nie nastąpi. „Śluby panieńskie” są więc dowodem, że niezwykle silna i intensywnie przeżywana miłość romantyczna może być nie tylko tragicznym i rujnującym, ale również szczęśliwym, spełnionym i odwzajemnionym uczuciem. Noce i dnie Temat szczęśliwej miłości podejmuje również powieść „Noce i dnie”. Dzieło Marii Dąbrowskiej przedstawia skomplikowane i zawiłe uczucie pomiędzy Barbarą a Bogumiłem Niechcicami. Oboje są bohaterami bardzo różnymi od siebie, ponieważ mąż to typowy pozytywistyczny, prostolinijny, łagodny i przyjacielski mężczyzna, dla którego jedną z najważniejszych wartości jest praca, a żona to marzycielka uciekająca od zewnętrznej rzeczywistości i żyjąca w świecie ckliwych romansów. Mimo tych odmienność wspólnie dzielą codzienność, co – jak można się domyślać w świetle powyższego opisu – nie jest zbyt łatwe. Często dochodzi bowiem do niesnasek pomiędzy małżeństwem, jak chociażby wówczas, gdy zazdrosna Barbara robi wyrzuty Bogumiłowi bo, ten na pożegnanie ustroił jaśminem powóz Teresy. Jednak pomimo różnic i wielu awantur, do jakich dochodzi pomiędzy małżeństwem, miłość stanowi dla nich niezwykle ważną wartość. Wszak to głównie dzięki Barbarze Bogumił nie popada w skrajny i wyniszczający pracoholizm, gdyż żona często go za to gani i choć nie robi tego w sposób stonowany, to efekty jej starań są pozytywne. Z kolei Bogumił, traktując ukochaną po przyjacielsku i rozumnie, sprawia, że nie zanurza się ona całkowicie w świat pretensjonalnych i ckliwych romansów. Za sprawą męża, dla którego jest Barbara jest prawdziwą kobietą z krwi i kości, a nie egzaltowaną damą, nie traci ona kontaktu z rzeczywistością i całkowicie nie zamyka się na innych ludzi. Miłość Niechciców bez wątpienia można określić jako uczucie bardzo trudne i wymagające wielu wyrzeczeń oraz poświęceń, lecz jednocześnie jako pozytywna wartość w życie bohaterów. Uczucie daje im jak gdyby równowagę życiową i w przypadku Bogumiła nie pozwala pogrążyć się w pracy, a jeśli chodzi o Barbarę, to odciąga ją od marzycielskiego świata ckliwych romansów. Mistrz i Małgorzata O losach tytułowych bohaterów dowiadujemy się dzięki relacjom samego Mistrza, który opowiada swoją historię jako pacjent szpitala psychiatrycznego. Mówi o tym, jak poznał swoją wybrankę, gdy ta przechadzała się nieszczęśliwa po Moskwie, marząc o prawdziwym i szczerym uczuciu, którego nie było dane jej doznać, mimo że miała opiekuńczego, bogatego i dobrego dla niej męża. Mistrz nie posiadał tylu dóbr materialnych i mieszkał w niewielkim przybytku w starej kamienicy, gdzie spotykał się potajemnie z Małgorzatą. Żyjąc razem, w pewnym momencie mężczyzna nazywa ją nawet swoją żoną. Ich miłość jest silna, szczera, autentyczna, szczęśliwa, odwzajemniona oraz pełna wzajemnego zrozumienia i poszanowania, co całkowicie odróżnia ją od uczucia Emmy i Karola. Tym, co w dużym stopniu łączy kochanków z powieści Bułhakowa, okazuje się pisana przez tytułowego bohatera powieść. Małgorzata wypowiada się o niej pochlebnie i uważa ją za wartościowe dzieło, jednak odmiennego zdania są recenzenci, którzy nie pozostawiają na niej suchej nitki. Pod wpływem krytyki Mistrz popada w szaleństwo i ląduje w szpitalu dla umysłowo chorych. Przebywa w nim dwa lata i jest przekonany, że ukochana już dawno o nim zapomniała. Myli się jednak, ponieważ Małgorzata tak kocha swojego wybranka, że zaprzedała duszę diabłu, aby tylko go uratować. Widać zatem, że opisana przez Bułhakowa miłość jest zdolna do obopólnych poświęceń i choć musi stawiać czoła trudnym wyzwaniom, to udaje się jej je pokonać, co jest kolejnym elementem odróżniającym „Mistrza i Małgorzatę” od „Pani Bovary”. Małgorzata jest wierna ukochanemu i całkowicie mu oddana, czego bynajmniej nie można powiedzieć o Emmie. Wszak mimo tego, że uznano Mistrza za niepoczytalnego i wtrącono dla zakładu psychiatrycznego na długie 2 lata, Małgorzata nie poddaje i pragnie uratować ukochanego. Choć on nie ma jej wiele do zaoferowania, to ona trwa przy nim cały czas. Ostatecznie udaje im się zaznać szczęście przy wydatnej pomocy szatana, który ofiarowuje dwojgu tytułowym bohaterom możliwość wiecznego życia razem. Utwór Bułhakowa prezentuje miłość niezłomną i gotową do ogromnych poświęceń. Uczucie Mistrza i Małgorzaty jest wręcz magiczne i przełamuje wszelkie bariery, nawet umysłowe i fizyczne, czego dowód stanowi pakt z diabłem i przeniesienie się do innego wymiaru. W wymiarze ludzkim o miłości Mistrza i Małgorzaty można powiedzieć, że charakteryzuje się determinacją, wiernością, lojalnością i całkowitym oddaniem drugiej osobie. Wszystko to stanowi całkowite przeciwieństwo przyziemnej, tragicznej i nieodwzajemnionej miłości Karola i Emmy, choć należy zauważyć, że dzięki miłości Mistrz zmienia się z załamanego pesymisty w człowieka szczęśliwego, co stanowi przeciwność mającej odwrotny charakter metamorfozy Karola. Wichrowe wzgórza Obraz spełnionej miłości ukazują również „Wichrowe wzgórza”. Powieść Emily Brontë przedstawia historię uczucia pomiędzy Katarzyną Earnshaw a przygarniętym w dzieciństwie przez jej ojca Heathcliffem. Początkowo nic jednak nie wskazywało nie tylko na to, że zrodzi się pomiędzy nimi przyjaźń, ale nawet na to, że bohaterowie znajdą wspólny język. Katarzyna podchodziła bowiem sceptycznie do pomysłu przygarnięcia Heathcliffa przez ojca, ponieważ ta decyzja była sprzeniewierzeniem się wobec woli zmarłej kilka lat wcześniej matki. Mimo to Katarzyna szybko przekonuje się do przybranego brata, w efekcie czego stają się bliskimi przyjaciółmi spędzającymi wspólnie błogie czasy dzieciństwa. Kiedy ojciec umiera, prawdziwy brat głównej bohaterki – Hindley – z zazdrości przepędza z domu Heathcliffa i mianuje go parobkiem, lecz mimo to Katarzyna nie opuszcza go. Robi to dopiero wówczas, gdy przez przypadek zadomawia się w arystokratycznym domu państwa Linton, gdzie poznaje Edgara, a po kilku latach za niego wychodzi, aby zostać damą z wyższych sfer, mimo że tak naprawdę kocha Heathcliffa, lecz nie może się z nim związać, ponieważ jest on parobkiem. Ich miłość spełnia się po wielu towarzyskich komplikacjach, kiedy kilka godzin przed śmiercią Katarzyny wyznają sobie miłość i przebaczają wyrządzone krzywdy. „Wichrowe wzgórza” są więc kolejnym utworem, w którym miłość powstaje przez długi czas; rodzi się z przyjaźni i wspólnie spędzonego dzieciństwa, kiedy to dwie bardzo bliskie sobie osoby spędzały wspólnie czas. Narodziny tej miłości są jednak niezwykle burzliwe i wymagają podejmowania trudnych wyborów życiowych. Jest to uczucie z jednej strony pełne niezrealizowanej namiętności i ogromnego przywiązania wytworzonego na bazie przyjaźni i pokrewieństwa dusz, a z drugiej przepełnione zemstą i nienawiścią ze strony Heathcliffa wobec osób, które uniemożliwiały jego realizację. Miłość szczęśliwa i odwzajemniona to źródło szczęścia, radości i spełnienia dla bohaterów literackich. Dzięki niej odnajdują sens życia i pokonują przeciwności losu. Co prawda nie jest ona tak emocjonalna i kipiąca od emocji jak miłość tragiczna, ale jednak stanowi ważny motyw literacki, który warto odnotować. I. Literatura podmiotu: 1. Bronte Emily, Wichrowe Wzgórza, Warszawa, Prószyński i S-ka, 2009, ISBN 9788376486109, 2. Bułhakow Michaił, Mistrz i Małgorzata, Warszawa, Czytelnik, 1997, ISBN 8307025443, 3. Dąbrowska Maria, Noce i dnie, Kraków, Greg, 2003, ISBN 8373273751, 4. Fredro Aleksander, Zemsta, Kraków, Greg, 2008, ISBN 8373271961, II. Literatura przedmiotu: 1. Polańczyk Danuta, Mistrz i Małgorzata Michaiła Bułhakowa, Lublin, Biblios, 2009, ISBN 9788386581023, s. 27-28 2. Polańczyk Danuta, Zemsta Aleksandra Fredry, Lublin, Biblios, 2012, ISBN 9788386581788, s. 29-31. Ramowy plan wypowiedzi: 1. Teza: Miłość szczęśliwa i spełniona przynosi bohaterom radość i pozwala im odnaleźć sens życia. 2. Kolejność prezentowanych argumentów: a) „Zemsta”: obraz emocjonalnej i pełnej zaangażowania postawy Wacława i Klary w stosunku do miłości, którą za wszelką cenę pragną zrealizować. b) „Noce i dnie”: miłość jako trudne, ale szczęśliwe uczucie, które sprawia, że główni bohaterowie nie pogrążają się w pracy i w ckliwych romansach. c) „Mistrz i Małgorzata”: trudna i wymagająca, ale szczęśliwa i dająca poczucie spełnienia miłość pomiędzy tytułowymi bohaterami, którzy w ogromnym stopniu poświęcają się dla siebie. d) „Wichrowe wzgórza”: długo rodząca się miłość pomiędzy przybranym rodzeństwem; trudne uczucie, które wiąże się z zemstą i nienawiścią. 3. Wnioski: a) Spełniona i szczęśliwa miłość ma pozytywny wpływ na życie człowieka. b) Dzięki szczęśliwej miłości bohaterowie pokonują dzięki niej przeciwności losu. Motyw miłości nieszczęśliwej Odwzajemniona miłość to uczucie, którego pragniemy i potrzebujemy wszyscy. Relacje damsko-męskie bywają jednak bardzo skomplikowane. Motyw miłości nieszczęśliwej nie bez przyczyny przecież tak często bywa poruszany. Miłość to najbardziej wyjątkowe uczucie, jakiego może doświadczyć człowiek. Pragniemy kochać i być kochani. Móc dzielić z kimś swe troski i radości oraz mieć pewność, że zawsze zostaniemy wysłuchani. To upragnione przez wszystkich uczucie potrafi nadać sens życiu i uczynić każdą chwilę szczęśliwą. Zdarza się jednak, że miłość staje się pasmem cierpień. Los bywa przewrotny i pełen niespodziewanych zdarzeń. Nie sposób więc przewidzieć, jakie perypetie czekają daną parę. MOTYW MIŁOŚCI W KSIĄŻKACH – Motyw miłości nieszczęśliwej jest jednym z najczęściej poruszanych w literaturze i sztuce. Okazuje się, że wielokrotnie zakochanie kończy się dramatycznie. Do pełni szczęścia potrzebne są starania obu partnerów, a ci potrafią mieć różne potrzeby i pragnienia. Zawsze pozostajemy przecież indywidualnymi osobami. Wiele może nas połączyć, ale również dzielić, a kompromis nie zawsze jest osiągalny. Książki o miłości – co czytać! Książki z motywem miłości nieszczęśliwej poruszają ten trudny temat. Są to jedne z najbardziej poruszających historii. Wzruszeń na pewno nie zabraknie, skoro przyjdzie nam poznawać skomplikowane, miłosne relacje, których doświadczyli inni. Wiele osób z pewnością zdoła utożsamić się z poznanymi bohaterami, bo przecież podobne zdarzenia mają miejsce w prawdziwym życiu. Bariera na drodze nowo rodzącej się miłości w książce „Bez pamięci„ Jeden z głównych bohaterów – Falin – na skutek wypadku samochodowego traci żonę i córeczkę. Przez wiele lat mężczyzna żyje jak w amoku, nie potrafi pogodzić się z nieszczęściem, a ból po stracie najbliższych jest nie do zniesienia. Nadchodzi jednak dzień, w którym jedno zdarzenie wyrywa go z odrętwienia, a los na nowo rozdaje karty. Falin ratuje kobietę, która w efekcie traumatycznych przeżyć straciła pamięć. Zaczyna zwracać się do niej imieniem Oliwia, a czując, że jest w niebezpieczeństwie, postanawia zatroszczyć się o nią. Uczucie, które zaczyna rodzić się między nimi, przerywają częściowo odzyskane jej wspomnienia, a prawdziwe życie Oliwii staje się barierą na drodze nowo rodzącej się miłości. Czytaj dalej Motyw miłości nieszczęśliwej odnajdziemy w książce „Kochałem Żydówkę” To obyczajowa, dramatyczna opowieść o dojrzałych ludziach z bagażem doświadczeń, którzy zapragnęli znów pokochać. Młodym osobom ciężko jest nawiązywać satysfakcjonujące relacje, ale dla seniorów budowanie związku pozostaje jeszcze bardziej skomplikowane. Doświadczenia i przemyślenia gromadzone w trakcie życia, zamiast ułatwiać, utrudniają cały proces. Fabuła pozwoli nam poznać wdowca Jerzego, który, choć skończył już siedemdziesiąt lat, chce znów zaznać miłości. To dlatego odważy się szukać jej z pomocą portali randkowych. Jerzy gra na fortepianie i zdaje się kulturalnym romantykiem. Potrafi też dbać o relacje rodzinne, bo nigdy nie zapomina o wnukach. Los sprawi, że szybko pozna młodszą od siebie partnerkę. Głęboka, namiętna relacja szybko jednak rozczaruje. To wspaniałe, że dojrzali ludzie potrafią wręcz „oszaleć” z miłości. Niestety nierozwaga i brak czujności bez względu na wiek zawsze niesie ze sobą bolesne konsekwencje. Czytaj dalej Nieszczęśliwa miłość została opisana także w powieści „Pod innym niebem” Zrozumiemy, że miłosny zawód, choć bolesny, nie musi oznaczać końca wszystkiego. Jest to lektura napisana w lekki i obrazowy sposób, dzięki czemu trudno będzie nam oderwać się od tej historii. Poznamy Dorotę, która jak dotąd wiodła szczęśliwe życie. Niestety, gdy dowie się, że jest w ciąży, ukochany zacznie wypierać się ojcostwa i bez skrupułów ją porzuci. W jednej chwili na jej barki spadnie mnóstwo problemów. Przyszłość zacznie jawić się jako wielka niewiadoma. Możliwość ukończenia studiów i planowania kariery w tych okolicznościach wyda się niemożliwa. Ciągły brak pieniędzy będzie wszystko jeszcze bardziej utrudniał, ale los zamierza ją zaskoczyć. Niespodziewanie Dorota odziedziczy bajoński spadek. I dowie się ,że jest szlachetnie urodzona. Jeśli zechce przejąć majątek, będzie jednak musiała porzucić wszystko i wybrać się na drugi koniec kuli ziemskiej. Odnajdowanie się w nowym miejscu może być karkołomnym zadaniem, ale może dla Doroty i jej córki jest to szansa, by zacząć wszystko od nowa? Czytaj dalej „Finezja uczuć” to kolejna książka, w której odnajdziemy motyw miłości nieszczęśliwej Ta powieść opowiada też o poczucia obowiązku wobec najbliższych i sile ludzkich uczuć, które potrafią uszczęśliwiać, ale i ranić. Przyjdzie nam poznać bardzo przeciętne małżeństwo. Ich codzienność już dawno stała się przewidywalna i rutynowa. Adam większą część czasu spędza w pracy, a Alicja dba o dom i coraz bardziej odczuwa samotność. To niebezpieczna sytuacja, która naraża na szwank ich pożycie. Gdy na drodze Alicji pojawi się nowy mężczyzna, jej zmysły się rozbudzą. Niestety jest to ksiądz, a w purytańskim kraju nie ma miejsca na podobne uczucie. Nieszczęśliwa, małżeńska miłość wepchnęła Alicję w ramiona innego. Kolejna miłostka wyrasta więc na zgliszczach innego uczucia. Co z tego wyniknie? Czytaj dalej Motyw miłości nieszczęśliwej odnajdziemy w powieści „Drugie życie rzeczy” Główna bohaterka przyłapie męża na seksie z kochanką. Cała sytuacja będzie miała miejsce w bardzo zwyczajny dzień. Nie mogłaby przewidzieć i przygotować się na to, że po powrocie z pracy, we własnym domu, we własnym łóżku ujrzy taką scenę. Zszokowana i obrzydzona będzie w stanie jedynie wybiec przed dom i zwymiotować. Zrozumie, że właśnie coś się skończyło, a pomimo tego będzie musiała jakoś sobie poradzić. Ta powieść przekona nas, że ostatnie słowo zawsze należy do nieprzewidywalnego życia. Niektóre zdarzenia mówią, a wielu ludzi staje się lepszych, nawet gdy czynią zło. Tę historię trzeba poznać, by głęboko docenić jej przekaz. Czytaj dalej O nieszczęśliwej miłości mówi też książka „Na pożółkłym papierze” Główna bohaterka porzuciła narzeczonego, by próbować zasmakować wolności. Wydawało jej się, że sama będzie mogła się realizować. Podjęta szesnaście lat temu decyzja okazała się jednak niefortunna. Z czasem pozostała bowiem jedynie samotność i żal. Nieświadomie dramatycznie odmieniła swój los, a teraz będzie chciała wyjaśnić wiele kwestii. Zacznie więc pisać do dawnego ukochanego listy, by wytłumaczyć, dlaczego tak postąpiła. Czasu cofnąć się nie da, ale warto doprowadzić do końca najważniejsze kwestie. Czytaj dalej Zaprezentowane książki obrazowo opisują motyw miłości nieszczęśliwej. Warto po nie sięgnąć, by przeżyć chwile pełne wzruszeń. Pamiętajmy, że podobne zdarzenia mają miejsce w prawdziwym życiu.